Op dinsdagochtend komt een wat oudere flinke man bij me in de praktijk. Hij kan
amper lopen en waggelt zichzelf mijn praktijk binnen en is duidelijk blij als
hij zit. Het is een lieve zachte man die duidelijk niet meer weet waar hij het
zoeken moet van de pijn in zijn armen en benen.
Hij heeft al meer dan 30 jaar 2 jichtaanvallen per maand die elk 1 week duren.
Zijn leven is totaal onleefbaar geworden en medicijnen helpen niet meer. Artsen
zo verteld hij kunnen niks meer voor me doen ik ben al overal geweest om van deze
pijn af te komen.
Hij kijkt me machteloos maar hoopvol aan, ik neem met hem mijn vragenlijsten
door en hij verteld graag, maar vooral over de pijn. Hij laat zijn armen zien
die nog helemaal opgezet waren en hij vertelde dit is nog van de aanval van volgende
week, als de zwelling en de pijn weg is dan komt de volgende jicht aanval
alweer opzetten.
Ik leg mijn testmethode uit en hij is zichtbaar verbaast maar hij zegt er
verder niks over. Ik begin te testen en al meteen valt me op dat zijn
zuurbalans enorm slecht is. Ook valt het me op dat hij niet allergische is maar
dat wel de dierlijke producten waanzinnig slecht scoren. Het is een echte
vleeseter ook nog.
Ik stel een persoonlijk behandelplan voor hem op. Hij luistert vol aandacht en
zegt dan “ ohhh dat is wel anders he”. Ik kijk hem aan en glimlach en zeg “ja
nogal”. Na een paar maanden ontvang ik een hele lieve brief van hem dat hij na
30 jaar van zijn jichtaanvallen af is dat hij weer kan lopen en functioneren.
Ongelofelijk he! Hij verteld het aan zijn artsen maar ook helaas hun staan er
niet voor open. Hij heeft me in de afgelopen 2 jaar nog twee keer gebeld om me
te vertellen hoe het gaat. Hij is nog steeds klachten vrij. Pas geleden belde
hij me om te vertellen dat als hij teveel volkoren producten eet het een beetje
voelde prikken in zijn armen. Ja zei hij ” ik zeg je dit want dan weet je dat
als je nog meer mensen met jicht krijgt”. Zo lief en ik ben heel blij voor hem.
