Er
komt een jongen van 13 met zijn moeder in mijn praktijk, hij ziet wat pips en
ongelukkig uit en zijn moeder heeft zichtbaar enorme zorgen en stress van haar
zoon.
Het was rond mei dat ze bij me kwamen en ze vertelde me dat haar zoon vanaf de
herfst vakantie niet meer naar school kon. De pijnen in zijn buik en zijn
linker been waren zo vreselijk erg dat hij alleen nog maar op de bank kon
liggen. Zijn sociale leven was er niet meer en het enige uitstapje was naar het
ziekenhuis. Ze hadden hem door de hele molen gehaald maar de artsen konden er
niet achter komen wat er met hem aan de hand was en konden zijn klachten niet
begrijpen laat staan ze behandelen. Via via hoorde ze mijn methode en hoe super
het kon werken. De jongen was wat verlegen en luisterde wat zijn moeder
vertelde. Af en toe keek ik hem aan en stelde ik een vraag waar hij steeds kort
ja of nee op zei. Zichtbaar pijn in zijn buik zat hij voor me en af en toe
kromde hij om van de pijn maar hij probeerde het voor mij te verbergen maar
zijn moeder zag het meteen.
Ik vond het een schrijnend verhaal en voor deze mensen zo uitzichtloos. Na het
voorgesprek ging ik hem testen, de vitamine en mineralen vielen op zich wel
mee, een paar tekorten had hij wel maar niet extreem. En toen begon ik de
allergietesten te doen via mijn testmethode en de uitslag was waanzinnig. Ik
heb heel wat meegemaakt en ik heb zelf een extreem allergische kind maar dit
sloeg echt alles. Deze jongen kon gewoon bijna niks meer eten als alleen maar
wat rijstproducten beetje vlees wat groente en wat fruitsoorten.
Jeetje zijn moeder begon te huilen van de resultaten en ik was ook wel redelijk
geschokt, hoe kon een jongen van 13 in godsnaam zo’n dieet gaan volgen. Voor
mij stond het als een paal boven water hij was gewoon zwaar en zwaar
allergische en had veel intolerantie’s.
Ik probeerde niks te laten merken om deze jongen niet te ontmoedigen, hij had
tenslotte al een huilende moeder naast zich. Dus vol energie vertelde ik dat
het goed te doen was en dat hij zijn moeder moest gaan helpen en dat in de
reformzaken hartstikke veel lekkere dingen zijn die hij wel mocht.
De jongen knikte en beloofde me zijn moeder te helpen met zijn eten door het
gewoon te accepteren en mee te gaan lekkere dingen uit te zoeken.
Na 2 weken ging mijn telefoon zijn moeder belde me op, haar stem was duidelijk
anders en energieker, ze vertelde me dat het waanzinnig moeilijk was maar dat
ze de uitdaging zijn aangegaan. Haar zoon is van alle pijnen af en gaat weer
gewoon naar school.
Zo dat is snel gegaan en wat knap zeg. Ze zijn nog een paar
keer kort terug gekomen want hoe sterker zijn lichaam wordt hoe meer zijn lichaam
weer kan verdragen en na een maand bleek dat ook zo te zijn. Bij elk product
wat hij wel weer mocht eten juichte ze van blijdschap, zo leuk! Ze zagen er
allebei ook zo anders uit, zo energiek zo stralend. Hij moest natuurlijk wel
nog terug naar het ziekenhuis en daar hebben ze het nieuws verteld, maar toen
ze de reden hoorde zeiden ze dat onmogelijk door voedsel kon komen. Ach ja
vertelde de moeder mij ik ben er niet op ingegaan want wij weten wel dat het
daarvan komt en ze gaf me een knipoog. Hij komt nu nog af en toe even natesten
en zijn leven is weer zoals elk kind van nu 14 jaar alleen zijn eten dat zal
altijd opletten geblazen zijn. Inmiddels is hij 17 jaar en komt 2 keer per jaar
voor een korte natest. het is een sterke knappe en gezonde jongen, en kan
alweer heel veel eten. Paar dingen blijven een probleem maar na al die jaren is
het een manier van leven geworden en hij heeft er geen moeite meer mee, en als
hij weer meer kan verdragen is hij super blij.
