Er
\nkomt een jongen van 13 met zijn moeder in mijn praktijk, hij ziet wat pips en
\nongelukkig uit en zijn moeder heeft zichtbaar enorme zorgen en stress van haar
\nzoon.
\nHet was rond mei dat ze bij me kwamen en ze vertelde me dat haar zoon vanaf de
\nherfst vakantie niet meer naar school kon. De pijnen in zijn buik en zijn
\nlinker been waren zo vreselijk erg dat hij alleen nog maar op de bank kon
\nliggen. Zijn sociale leven was er niet meer en het enige uitstapje was naar het
\nziekenhuis. Ze hadden hem door de hele molen gehaald maar de artsen konden er
\nniet achter komen wat er met hem aan de hand was en konden zijn klachten niet
\nbegrijpen laat staan ze behandelen. Via via hoorde ze mijn methode en hoe super
\nhet kon werken. De jongen was wat verlegen en luisterde wat zijn moeder
\nvertelde. Af en toe keek ik hem aan en stelde ik een vraag waar hij steeds kort
\nja of nee op zei. Zichtbaar pijn in zijn buik zat hij voor me en af en toe
\nkromde hij om van de pijn maar hij probeerde het voor mij te verbergen maar
\nzijn moeder zag het meteen.<\/p>\n
Ik vond het een schrijnend verhaal en voor deze mensen zo uitzichtloos. Na het
\nvoorgesprek ging ik hem testen, de vitamine en mineralen vielen op zich wel
\nmee, een paar tekorten had hij wel maar niet extreem. En toen begon ik de
\nallergietesten te doen via mijn testmethode en de uitslag was waanzinnig. Ik
\nheb heel wat meegemaakt en ik heb zelf een extreem allergische kind maar dit
\nsloeg echt alles. Deze jongen kon gewoon bijna niks meer eten als alleen maar
\nwat rijstproducten beetje vlees wat groente en wat fruitsoorten.
\nJeetje zijn moeder begon te huilen van de resultaten en ik was ook wel redelijk
\ngeschokt, hoe kon een jongen van 13 in godsnaam zo\u2019n dieet gaan volgen. Voor
\nmij stond het als een paal boven water hij was gewoon zwaar en zwaar
\nallergische en had veel intolerantie’s.<\/p>\n
Ik probeerde niks te laten merken om deze jongen niet te ontmoedigen, hij had
\ntenslotte al een huilende moeder naast zich. Dus vol energie vertelde ik dat
\nhet goed te doen was en dat hij zijn moeder moest gaan helpen en dat in de
\nreformzaken hartstikke veel lekkere dingen zijn die hij wel mocht.
\nDe jongen knikte en beloofde me zijn moeder te helpen met zijn eten door het
\ngewoon te accepteren en mee te gaan lekkere dingen uit te zoeken.<\/p>\n
Na 2 weken ging mijn telefoon zijn moeder belde me op, haar stem was duidelijk
\nanders en energieker, ze vertelde me dat het waanzinnig moeilijk was maar dat
\nze de uitdaging zijn aangegaan. Haar zoon is van alle pijnen af en gaat weer
\ngewoon naar school.<\/p>\n
Zo dat is snel gegaan en wat knap zeg. Ze zijn nog een paar
\nkeer kort terug gekomen want hoe sterker zijn lichaam wordt hoe meer zijn lichaam
\nweer kan verdragen en na een maand bleek dat ook zo te zijn. Bij elk product
\nwat hij wel weer mocht eten juichte ze van blijdschap, zo leuk! Ze zagen er
\nallebei ook zo anders uit, zo energiek zo stralend. Hij moest natuurlijk wel
\nnog terug naar het ziekenhuis en daar hebben ze het nieuws verteld, maar toen
\nze de reden hoorde zeiden ze dat onmogelijk door voedsel kon komen. Ach ja
\nvertelde de moeder mij ik ben er niet op ingegaan want wij weten wel dat het
\ndaarvan komt en ze gaf me een knipoog. Hij komt nu nog af en toe even natesten
\nen zijn leven is weer zoals elk kind van nu 14 jaar alleen zijn eten dat zal
\naltijd opletten geblazen zijn. Inmiddels is hij 17 jaar en komt 2 keer per jaar
\nvoor een korte natest. het is een sterke knappe en gezonde jongen, en kan
\nalweer heel veel eten. Paar dingen blijven een probleem maar na al die jaren is
\nhet een manier van leven geworden en hij heeft er geen moeite meer mee, en als
\nhij weer meer kan verdragen is hij super blij.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Er komt een jongen van 13 met zijn moeder in mijn praktijk, hij ziet wat pips en ongelukkig uit en zijn moeder heeft zichtbaar enorme zorgen en stress van haar zoon. Het was rond mei dat ze bij me kwamen en ze vertelde me dat haar zoon vanaf de herfst vakantie […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-25","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-ervaringen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=25"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":26,"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25\/revisions\/26"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=25"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=25"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.persoonlijke-voeding.nl\/blog\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=25"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}