Onderstaande werd mij toegestuurd.

 

Ik ben de moeder van Britt .

Britt is 19 jaar en al als baby last van eczeem.

Ze heeft alle crèmes en medicijnen ervoor gehad maar niks helpt echt lang.
In 2012 begint echt het kwakkelen met haar huid en wordt het zo hevig dat ze
zware medicijnen krijgt Neoral.
Hiervoor moet ze iedere maand bloed prikken en bloeddruk laten checken.
Maar het wordt steeds slechter, ze kan zelfs niet meer naar school, zo ernstig
dat haar huid overal open is en ze de hele dag pijn heeft.
Ze krijgt er nog prednison bij. Via een vriendin krijg ik te horen over Irene
en dat ze heel goed is en misschien dat het iets is voor Britt.

We zijn alles aan het uitproberen en hebben al vaker aan de dermatoloog
gevraagd haar te checken op voeding, dit wuift hij steeds af en zegt dat
voeding niks met haar huid te maken heeft. Dus ik denk laat ik maar bellen met
Irene, kan geen kwaad, en dan maar hopen dat Britt niet al te lang hoeft te
wachten.

Wat een geluk op het moment dat ik bel, heeft iemand een afspraak afgezegd en
konden wij snel terecht. We zitten dan in de maand september 2012.

De eerste keer bij Irene is Britt een in elkaar gedoken schuchter pijnlijk
klein meisje. Ze laat alles over zich heen komen en de uitslag is schrikbarend!!!
Ze mag bijna niks meer, pfff, maar we gaan ervoor.
Irene zegt ons ook dat het wel tijd nodig heeft, zeker 2 a 3 maanden.

We zijn meteen naar de winkel gegaan en spulletjes gekocht die Britt wel mag
eten. De dermatoloog vond het onzin en geloofde er niet in, Britt werd zelfs
door hem uitgelachen en daarom zijn we naar Maastricht gegaan naar een nieuwe
dermatoloog, maar ook zij zei dat we zelf moesten geloven wat goed was, zij
ging voor de medicijnen en Britt voor haar dieet.
We mochten dan langzaam afbouwen van 3 naar 2 naar 1 en geen tabletten.
Na een weekje of 4 zien we beetje verandering.

Ik heb heel veel gemaild met Irene en zij is echt mijn steun en toeverlaat
geweest, ze heeft ons er echt doorheen geholpen.
Op het moment dat haar huid goed begint te helen, gaan we afbouwen met de
medicijnen. We zitten dan zo eind oktober.

Half november zien we Irene bij haar boeklancering en ziet ze zelf hoe Britt er
uit ziet!!! Super goed, nog niet helemaal gladde huid maar ze is niet meer zo
opgeblazen en door haar dieet ook nog eens 4 kilo afgevallen wat natuurlijk
mooi is meegenomen. Eind november mag Britt nog eens getest worden om te kijken
of ze al iets meer mag eten en gelukkig wat ze graag wilt mag ze weer eten. Ze
mag eten waar ei in verwerkt is, dus mag ze mayonaise, niet dat ze dat iedere
dag eet maar 1x in de week bij frietjes (van pompoen) of gebakken zoete
aardappel is een lepel mayo wel erg lekker, hihihi.

Britt houdt zich goed aan haar dieet, super ben zo trots, maar ze merkt ook dat
het helpt. Begin december zijn we de laatste keer bij de dermatoloog, wij zijn
trots op haar huid, maar dermatoloog zegt, tsja ik zie dat een gevoelige
onrustige huid is!!! Grrr, waarom zo negatief!!!

Britt laat zich niet klein krijgen en zet door, ze is nu van alle medicijnen af
en ze ziet er beter uit als ooit!!! Ze heeft een keer met uiteten spare-ribs
gegeten omdat ze daar zo’n zin in had, maar haar lichaam reageerde meteen op
het varkensvlees, ze heeft de hele nacht op de wc gezeten.
Gelukkig heeft haar huid hier niet op gereageerd!!!

Ik ben Irene zo dankbaar en wij geloven er dus echt in, voeding maakt heel veel
uit!!! En Irene is zo meelevend, je kunt met alles bij haar terecht en ze heeft
zoveel tips!!! Kan alleen maar met lof over Irene praten!!!
En ik ben heel trots op mijn dochter die dit ook presteert en goed volhoudt!!!

Zij ziet zelf ook dat voeding veel kan doen met je lichaam!!!

Bedankt Irene dat je in ons leven bent gekomen!!!

Groetjes Patricia.