Een jonge vrouw van 28jaar oud komt bij me. Ze is al het hele reguliere circuit
afgelopen maar de artsen kunnen niets vinden wat er met haar aan de hand is. Ze
werd naar een psychotherapeut doorgestuurd omdat haar arts dacht dat ze een
psychische probleem heeft. Ze komt in een magazine een stukje over Candida
tegen en herkend veel van haar klachten. Ze gaat hiermee naar de huisarts, maar
deze verteld haar dat ze alles al hebben getest wat mogelijk is en niks kunnen
vinden. Dan komt ze bij mij terecht. Het is een mooie vrolijke vrouw, maar ze
kijkt vermoeid uit haar ogen. We beginnen met het consult en ze verteld wat ze
allemaal aan klachten heeft, mijn a 4tjes is bijna te klein, tot slot zegt
ze“ja,ik ben een aansteller hè”. Dit hoor ik cliënten vaker zeggen omdat de
omgeving hun dit heeft aangepraat. De omgeving reageert vaak negatief, doordat
de dokter niks kan vinden gaan mensen ervan uit dat ze overdrijven. Ook worden
ze er zelf heel onzeker van. Ik kijk haar aan en zeg “wat moet jij je
ontzettend beroerd voelen zeg, en je stelt je niet aan” Ze kijkt verrast terug,
maar meteen beginnen de tranen te lopen. Eindelijk erkenning, zie ik in haar
ogen. Ze begint te vertellen dat ze niet meer kan werken en dat ze haar kindjes
nog maar met moeite kan verzorgen. Even is het stil en ze geeft me ruimte om
wat terug te zeggen, Ik heb echt medelijden, aan haar lichaamshouding en haar
manier van bewegen zie ik dat het eigenlijk een heel positief en actief persoon
is en dat haar klachten haar zwaar vallen en dat zegt ik haar ook. Dan breken
de tranen pas echt goed door, schaamtevol probeert ze haar tranen terug te
dringen. Ze kijkt me hulpeloos aan,. Dan gaat ze verder en vertelt dat ze elke
avond al vroeg naar bed gaat om de dag door te kunnen komen. Dat ze ook
s’middags met haar kindje gelijk gaat slapen, maar ook dan weer doodmoe wakker
wordt. Er is nog maar weinig ruimte voor haar partner laat staan voor haarzelf.
Na een tijdje eindigt ze met de zin, “Ik wil zo graag, maar waarom wilt mijn
lichaam niet? Ik heb het gevoel of ik niet echt leef en alles aan me voorbij
gaat.”

Vervolgens ga ik haar (auto) kinesiologisch testen en al heel snel komt naar
voren dat er uit mijn testresultaten een verhoogde schimmel naar voren komt. We
zoeken uit waar het door ontstaan is. Ik test op de zelfde manier haar voedselovergevoeligheden,
en ook daar komen heel wat voedingsmiddelen naar voren die slecht uit mijn test
komen. Waarschijnlijk loopt ze ook hiermee al jaren rond loopt. Ze heeft
regelmatig keelontsteking gehad en was een antibiotica kuur nodig. Door de antibiotica
zijn haar darmbacteriën waarschijnlijk ook zwaar beschadigd. Ook hebben de
voedselovergevoeligheden waarschijnlijk al schade in haar darm aangebracht. Er
is haar nooit verteld dat ze probiotica capsules moest nemen om de
darmbacteriën weer aan te vullen. Zo kwam ze in een visuele cirkel van
ontstekingen, voedselovergevoeligheden en antibioticakuren terecht. Door haar
voedselovergevoeligheden te ontdekken en de betreffende producten weg te laten
uit de voeding en door het Candidadieet plan te volgen, had ze eindelijk een
houvast om weer een gezonde en energieke toekomst te gemoed te zien. Ze heeft
me na een half jaar gebeld om te vertellen dat het stukken beter met haar ging,
ze was pas halverwege met haar traject maar ze was zo opgeknapt dat ze met alle
plezier dit door mij uitgezette voedingsplan wilde blijven volgen.